Hmmmmmmm

Pffffffff, net een heel verhaal geschreven, maar door de brakke Iraanse computers is alles weg. Misschien ben ik wel helemaal niet zo goed met computers als men zegt. Maar goed, we doen alsof er niks gebeurd is en beginnen opnieuw.

Gistermorgen ben ik aangekomen in Teheran. De paspoortcontrole verliep gelukkig soepel. Buitengekomen viel mij als eerste de stank op. De ‘neutrale’ lucht, dus zonder ziekelijke etens- of afvalgeuren, is nog erger dan Peking of zelfs Shanghai.

Maar dat mag de pret niet drukken. In heb een ticket geregeld naar Yazd. Hoe dat daar in zijn werk gaat is een verhaal apart, maar dat horen jullie nog wel. In Yazd aangekomen heb ik Lubas en Toine ontmoet, die de nacht hadden doorgebracht op de vloer van de receptie van het hostel. Aangezien we ons alledrie even belabberd voelden zijn we maar wat in de zon gaan zitten en even horizontaal gegaan in ons hostel.

’s Middags hebben we een stadswandeling gemaakt waar we een Zweedse Herr Professor en zijn vrouw ontmoet hebben, die een heleboel vertelden over het leven in Iran. Het begon al redelijk duidelijk te worden, dat de vrouwtjes het hier niet echt voor het zeggen hebben en een conversatie zit er helaas niet in.

Aangezien Yazd niet echt een bruisend nachtleven kent, hebben we de taxi gepakt naar Esfahan (afstand vergelijkbaar met Maastricht-Groningen). Daar aangekomen moest de chauffeur even de weg vragen aan een politiemannetje, die Arsenal-PSV zat te kijken. Het spreekt voor zich dat we een hotel geregeld hebben en direct terug zijn gegaan om tot 3 uur ’s nachts Champions League te kijken. Met een beetje geluk zien we vanavond nog AZ-Newcastle Utd.

Vandaag hebben we allemaal flink wat slaap ingehaald en nog niet meer gedaan dan kebab eten en internetten. Wat de dag ons verder brengt weet ik niet, maar ik hoor mijn naam geroepen worden door allerlei internetcafebaasjes, dus ik moet gaan.

Salam, salam, salam.