Moe
We zitten nu zo’n twee weken in Argentinië en hebben voor de eerste keer eens de gelegenheid om uit te rusten. De afgelopen weken zijn er druk, maar ook sowieso fantastisch geweest.
Na de helikoptervlucht in Brazilië over de watervallen zijn we teruggereden naar Buenos Aires. Daar verbleven we in het Milhouse hostel, dat sowieso een aanrader is voor iedereen die ooit naar B.A. gaat. Iedere avond kun je er op stap of gewoon drinken in het hostel met andere reizigers, waarvan de meeste uit de VS, UK of Australië komen. We hebben daar wat vrienden gemaakt en zijn twee avonden naar discotheken geweest. De eerste avond werd het een aardige 9 uur ’s morgens, de tweede avond een brave 7 uur. Voor Argentijnse begrippen is dat vroeg, aangezien die lui pas om 2 uur op stap gaan en doortrekken tot 1 uur ’s middags. Ze eten dan ook pas om 12 uur ’s avonds. Alsof het allemaal nog niet gestoord genoeg is bestaat de avondmaaltijd niet uit een lichte snack, maar grote lappen biefstuk (500 gram) die je strategisch van de flanken moet aanvallen om ze soldaat te kunnen maken. Tommy Wokkels heeft 4 weken lang iedere dag steak gehad en ik ga vanavond misschien mijn eerste steakloze avond beleven.
Genoeg over steak (voorlopig). Na twee keer op stap te zijn geweest in B.A. hebben we een bezoek gebracht aan het roemruchte Bombonera, ofwel het stadion van Boca Juniors. De verwachtingen waren hooggespannen, maar voor het niveau zou MVV zich nog schamen. Regel is dat een speler eerst moet proberen 4 tegenstanders te passeren alvorens een waardeloze voorzet te geven, liefst zo traag mogelijk. Aldus een deceptie.
De dag erna hebben we de boot genomen naar Montevideo. Hoewel de naam wellicht idyllisch in de oren klinkt en beelden oproept van een moderne stad vol palmbomen, kunnen we niet anders concluderen dan dat de Uruguayanen er een bende van gemaakt hebben. Overal ligt afval, huizen staan op instorten, alles stinkt naar uitlaatgassen. Om het af te maken is er gewoon niets te doen. Van maandag tot en met donderdag hoef je niet te verwachten dat je ergens op stap kunt gaan. Alles is gewoon dicht. Beetje raar voor een stad waar toch zo’n 1,3 mio. mensen wonen. Enfin, in Montevideo hebben we een city tour gemaakt, waardoor we eigenlijk wel alles van Uruguay weten wat er te weten valt (stel gerust vragen). Dat is niet veel, want het land is echt saai. Gelukkig was er ’s avonds een voetbalwedstrijd tussen het Uruguayaanse Defensor en een Paraguayaanse club voor een Zuid-Amerikaanse UEFA-Cupequivalent in het legandische Olympisch stadion. Hier was tenminste wel strijd en Defensor won met 2-1. De dag erna hebben we Colonia del Sacramento bezocht. Dit is een zeer saai stadje met een koloniaal verleden en toevallig het plaatse waar we de boot naar B.A. moesten pakken. We zijn helemaal klaar met Uruguay.
’s Avonds hadden we afgesproken met wat vrienden uit het hostel om te gaan pubgolfen. Op Wikipedia kun je opzoeken wat het is en je gaat het sowieso nog meemaken. Een en ander liep weer eens geweldig uit de hand en de dag erna bracht dus niet veel spectaculairs. ’s Avonds hebben we onder het genot van een doos Corona afscheid genomen van Mark en Tomas (na hun kamer volledig verbouwd te hebben, uiteraard bij wijze van grap) om het vliegtuig te nemen naar Rio Gallegos (Patagonië). De slopende reis werd opgevolgd met een niet veel meer verfrissende busreis naar El Calafate, waar we nu zijn. We hebben een prachtige kamer en morgen komt dan eindelijk een van de (vele) hoogtepunten van de vakantie: een bezoek aan de gletsjers. We blijven hier een paar dagen en gaan daarna walvissen slaan in Puerto Madryn. Vanavond gaan we nog even snel iets te eten halen en vroeg naar bed, om enigszins herpakt te zijn voor morgenvroeg. En nu ga ik eten.
Daag.