Hmmmmmmm

Laat ik beginnen met een applaus voor mezelf. Dat lijkt me gepast, aangezien mijn eerste week alleen door China reizen erop zit. Ik kan niet anders dan zeggen dat het vrij goed bevalt.

Het begon al goed. Mijn telefoon met een shitload aan muziek overleed de avond voor mijn vertrek. Die kon gelukkig op de valreep live-on-stage gerepareerd worden in Amsterdam, dus dat was de eerste meevaller. Daarna naar Moskou gevlogen, om bij onze kameraden over te stappen richting Shanghai. Tijdens de laatste vlucht had ik het geluk om naast een Oekraieens fotomodel te zitten, in plaats van bijvoorbeeld 1 van de 4 vettige, zweterige Armenen met een collectief intelligentiequotient van pak-me-beet 40. Met de Oekraiense schone heb ik de hele vlucht zitten praten. Als alles goed gaat zie ik haar weer in Shanghai voordat ik terugvlieg. Goed, je kunt het beroerder treffen. Misschien komt het wel door Antoine’s lucky charm, die ik dag en nacht bij me draag en waar ik allemaal rare dingen mee doe.

Enigszins vermoeid kwam ik dus aan in Shanghai. Aldaar de intergelactic ni-hao-express genomen, die me met 300 km/h in het centrum bracht. Daar vond de eerste confrontatie met de gevreesde buitenlucht plaats. De smog is minstens even goed vertegenwoordigd als 4 jaar geleden, maar de hitte was stukken draaglijker. Nu heb ik wel het vermoeden dat mijn aandeel in de laatste constatering groter is dan die van de Chinezen.

In Shanghai heb ik een relaxte kamer voor mezelf gepakt, om daar eens een grondig uiltje te knappen. ’s Avonds en de middag erna heb ik wat door de stad geslenterd om te bevestigen wat ik al vermoedde: ik vind het een sfeerloze poepstad. Toegegeven: het is er stukken schoner dan 4 jaar geleden, en de stank valt alleszins mee, maar alleen daarvan wordt het niet gezelliger.

Zodoende ben ik dus de tweede avond naar Zhangjiajie gevlogen. Na veel gehannes met taxibeunhazen eindelijk mijn hostel gevonden. En wat schertst mijn verbazing? Er zitten allemaal Chinezen, die de hele nacht losgaan op karaoke. Fijn. Maar goed, ik kwam er voor het Wulingyuan-park. Daar zou ik de volgende dag gaan rondtrekken, overnachten, om de volgende dag weer te arriveren in Zhangjiajie. Het park herbergde wel 1 van de meest bizarre landschappen die ik ooit heb mogen aanschouwen, met honderden hele smalle en hoge rotspilaren en bovendien de hoogste natuurlijke brug ter wereld. In het park hing een gezellige sfeer, met zo’n 20.000 Chinezen en 5 Westerlingen. Het waren ronduit te veel Chinezen om rustig van het park te kunnen genieten. Ze waren niet zo irritant als ik van ze gewend ben. Sterker nog, ze wisten zich prima te gedragen. Het waren er gewoon belachelijk veel. Daardoor had ik het meeste al in 1 dag gezien, dus begaf ik me maar weer naar de uitgang. Aangezien het donker begon te worden, kwam ik op het naderhand net zo lumineuze idee om met de kabelbaan naar de beneden te gaan. In 1,5 uur in de rij staan is mjn geduld met de Chinezen vrij hard op de proef gesteld. Maar eenmaal beneden ontfermde een Chinees vrouwtje van een of ander luxe tourgezelschap zich over mijn lot, waardoor ik helemaal gratis en voor niets werd teruggebracht naar Zhangjiajie.

Dat was nogal een gat. De Chinezen beseffen bijvoorbeeld niet dat voor mij vrij storend is wanneer 20 Chinezen (40 spleetoogjes) toekijken hoe ik een eend naar binnen zit te vouwen. Er was ook ronduits niets te doen in het stadje. Zo snel mogelijk weg naar Guilin dus. Mijn Lonely Planet suggereerde dat ik binnen 3,5 uur in Changsha kon zijn met de bus. Dat bleek 13,5 uur. Yo, bedankt.

Zodoende mij om 6 uur ’s morgens op het vliegveld gemeld om de eerste vlucht naar Changsha te pakken.

Godverdomme: dankzij de crap-internetverdbinding hier is mijn laatste half uur aan schrijfwerk voor niets geweest. Dat houden jullie dus tegoed.