Hmmmmmmm

Ni hao, bij deze het vervolg van mijn vorige post.

Ik kwam dus veel te vroeg ’s morgens in Changsha. Op het eerste gezicht is het een nietszeggende Chinese stad, ook al wonen er 2,1 mio. Chinezen. Het plan was om de bus naar Guilin te pakken. Tijdens mijn poging een busticket te kopen werd ik geholpen door een Chineesje van zo’n 1m30, die waarschijnlijk haar Engels wilde oefenen. Uiteindelijk heeft ze zo’n beetje de 7 uur die ik op mijn bus moest wachten met mij doorgebracht. Hoe cliché ook, uit de gesprekken werden de verschillen in mogelijk voor Chineesjes versus Nederlanders weer een duidelijk. Nice.

Uiteindelijk een 8 uur durende busreis naar Guilin gemaakt. Daar werd het duidelijk dat de Chinezen een heel andere visie op het concept ‘interpersoonlijke afstand’ hebben. Zodoende vond een Chineesje het normaal om mijn (bonkige) schouders te gebruiken als hoofdkussen. Fine, zij blij.

Uiteindelijk dus aangekomen in Guilin, wat een vrij eigenaardig stadje is. Het is er schoon en mooi, hoewel dat natuurlijk zeer betrekkelijk is in China. Het heeft ook wel iets weg van Las Vegas. In ieder geval heb ik de eerste dag gebruikt om lekker uit te rusten. In het hostel in Guilin zaten eindelijk een paar Westerlingen. Dit waren echter wel veel koppeltjes en zelfs gezinnetjes. Na enige inspanning heb ik mijn principes jegens werkschuw tuig overboord gezet en aangepapt met een Franse hippie, inclusief lang haar en sandalen.

De dag erna heb ik een tocht gemaakt met een bamboebootje over de Li-rivier. Dat was helemaal niet vervelend, aangezien de omgeving nogal mooi is. Vervolgens met de bus naar Yangshuo. Daar eerst met een fiets 1,5 uur langs rijstvelden gecrosst. Afsluitend een ballonvlucht (aanrader!) gemaakt over het stadje (meer dan 800m. hoogte) om vervolgens midden op de weg te landen (heel relaxed). Uiteindelijk weer terug naar Guilin gegaan.

Hierna ben ik met een Israëlische meid naar de Dragon’s Backbone rice terraces in Longshen gegaan. We waren van plan om daar een dikke tocht van 4 à 5 uur te maken. Dit bleek echter niet haalbaar op 1 dag. Zodoende maar besloten om met een georganiseerde tour mee te gaan. Dat voelde tamelijk retarded, hoewel de rijstvelden ondanks het heiige weer indrukwekkend waren. Aan onze gids (‘Herro, forrow the yerrow frag!’) wil ik verder niet te veel woorden vuil makelijk, behalve dat hij een kogel verdient. We waren het er dus over eens dat zo’n tochtje de eerste en de laatste keer was.

Tot zover China. In 1 week heb ik dus belachelijk veel gezien. De Chinezen zijn me alleszins meegevallen, hoewel het natuurlijk freaks of nature blijven. Het weekend wilde ik het liefst in een stad doorbrengen. Zodoende ben ik vrijdag ben ik van Guilin naar Hanoi gereisd. Om 7 uur ’s morgens moest ik al de bus hebben. Enigszins vermoeid dacht ik lekker te tukken in de bus. Dat werd mij zo goed als onmogelijk gemaakt door een Chinese trut die urenlang snoeihard ging zitten bellen. Mijn advies: fussileren die snol! De rest van de dag voornamelijk in bussen doorgebracht, om laat in de avond in Hanoi aan te komen. Daar zit ik nou een halve dag. Het is er knetterbenauwd en het is waarschijnlijk de allerdrukste stad die ik ooit gezien heb, maar het is nog te vroeg om er iets zinnigs over te zeggen.

En dan nu het belangrijkste: hoe het alleen reizen bevalt. Zoals gezegd is dat vrij goed. De eerste paar dagen waren wat eenzaam, aangezien er alleen maar tjappies in de hostels zaten. In Guilin was het gelukkig stukken beter gesteld. Het is best wel makkelijk om wat leuke contacten te leggen in de hostels, hoewel ik ook geen denderend interessante mensen ben tegengekomen. Wat ik wel vreemd vind is dat er veel stelletjes en soms zelfs gezinnen in hostels zitten (mijn advies: pak een hotel, beunhazen). Wat verder opvalt is dat het lijkt alsof ik de enige zonder laptop ben (terwijl ik echt goed met laptops kan omgaan). Er zitten echt shitloads aan reizigers heel geforceerd ‘bezig’ te zijn, in plaats van alleen te zijn. Leuk heur. Ik hoop zeer hard dat mijn roomie mij gerust kan stellen dat dit in andere landen niet zo erg is. Maar goed, hoe dan ook vliegt de tijd om. Ik ga nu even wat te eten regelen en daarna eens kijken of er wat te beleven in mijn hostel in Hanoi.

Check je later.