Hmmmmmmm

Mijn vakantie zit er helaas zo goed als op. Het zijn 3 nogal vermakelijke weken geweest. Over de laatste zal ik jullie even bijpraten.

Mijn laatste bericht schreef ik toen ik net was aangekomen in Saigon. Het plan was toen om een paar dagen te gaan duiken, met een paar semi-automatische blaffers om me heen te maaien en op een motor te crossen. Van dit plan is niet echt veel terecht gekomen.

Tijdens mijn eerste avond in Saigon besloot ik wat te gaan drinken in een lokaal barretje. Daar kwam ik aan de praat met een Nederlandse kerel, die heel geforceerd op stap wilde gaan, aangezien het de laatste avond van zijn vakantie was. Tja, wie ben ik om zulk waterdichte argumenten in twijfel te trekken. Zodoende zijn we fijn wat bakken gaan hakken. Toen het niveau acceptabel begon te worden, ben ik snel naar mijn hotel gegaan om mijn danskleren aan te trekken.

Vervolgens zijn we dus even lekker gaan clubben. Daar kwam ik een Braziliaanse/Angolese schone tegen, waarmee maar gelijk de volgende vier dagen in Saigon heb doorgebracht. De duik- en motorplannen zijn daardoor een beetje in het water gevallen. Desalniettemin heb ik tijdens mij laatste dag toch nog even ongegeneerd met een M60 en een AK47/Kalashnikov mogen blaffen. De Kalashnikov heeft misschien wel een hele fijne terugslag en heeft bovendien de reputatie dat hij altijd (zelfs onderwater) werkt, maar de M60 is pas echt een fijn stukje techniek. Ook het geluid en het imago past helemaal bij mij. Dus: als ik binnenkort een feest geef en jullie je hersens breken over welk cadeau mij te geven, dan houd ik me warm aanbevolen voor een M60.

Goed, knallen dus. De dag erna afscheid genomen en een slopende busreis naar Siem Reap (Cambodja) doorstaan. In de bus twee Canadese meiden ontmoet, waarmee ik de dag erna naar Angkor Wat zou gaan. Ze zouden mij oppikken bij mijn hotel om het zieke tijdstip van 5:30 ’s morgens, maar ze bleken al een half uur eerder gearriveerd te zijn. Wat je allemaal niet moet doorstaan om te mogen genieten van een zonsopgang boven een aardig tempeltje. Anyway, dat is dus helemaal in de soep gelopen en uiteindelijk heb ik nog 2 minuten zonsopgang kunnen meepikken. Enigszins knettervermoeid heb ik de dag rond Angkor Wat in mijn eentje doorgebracht. Het was wel zeker de moeite waard, aangezien het echt een belachelijk groot en indrukwekkend complex midden in de jungle is. Dankzij de jungle heb ik alweer iets kunnen afvinken, namelijk aan een liaan slingeren. OK, er zat geen roedel gesjeesde olifanten achter me aan, ook de zwerm bonkige gorilla’s was in geen velden of wegen te bekken, zelfs Jane had ik achtergelaten in Saigon, maar het telt wel degelijk.

De dag erna heb ik een afschuwelijke busrit naar Bangkok gemaakt, om daar ’s avonds net genoeg bier te drinken om me vandaag enigszins vertiefd te voelen. Niet zo relevant allemaal.

Nu zit ik weer in Shanghai. Als ik eens om me heen kijk in mijn hostel ben ik bang dat het een rustig avondje gaat worden. Misschien kan ik nog afspreken met het Oekraiense fotomodel, die ik tijdens de heenvlucht heb ontmoet, maar dat verhaal zal vermoedelijk met een sisser aflopen, aangezien ze het nogal druk had met een castings en weet ik veel wat zo iemand doet.

Goed, mijn vakantie zit er dus op. Het alleen reizen is 100 procent meegevallen en ik zou het zo weer doen. Dat neemt niet weg dat het toch ook wel erg leuk is als er wat homies bij zijn, zo lang dat Herbert maar niet is, want die gast moet ik echt niet.