Het avontuur in Argentinië zit er weer bijna op, hetgeen gewoon kut is. Enfin, hier volgt een samenvatting van de afgelopen tijd.

In Puerto Madryn hebben we natuurlijk walvisjes gekeken. Met een tour met reisleider ‘Ugo hebben we een rondje gemaakt op het schiereiland. We hebben zo’n beetje alle beesten gezien die het eiland te bieden heeft, zoals mara’s, choiques, guanaco’s en zeeolifanten. Helaas ging de geplande boottocht, waarbij we dichtbij walvissen zouden kunnen komen, niet door vanwege een laf briesje. Gelukkig hadden we ’s morgens op het strand al keiharde spuitactie vanaf, pak me beet, een meter of 20 kunnen waarnemen. En uiteraard zijn we ’s avonds op stap geweest.

Na het verwerken van de onvermijdelijke kater hebben we de bus gepakt naar Santa Rosa. Het doel was paardrijden op de pampa’s en dat is dan ook gelukt (voor bijna iedereen). Voor de rest is er nagenoeg niets te doen. Het paardrijden was best aardig, alleen kreeg Michel het absoluut niet geregeld. Zelfs toen hij zijn pony een aantal inwendige bloedingen toebracht wilde het beest niet lopen. ’s Avonds hebben we een asado gehad op de estancia. De dag erna was vrij waardeloos en bestond uit het bezoeken van een belachelijke nationaal park waar alle beesten verstopt waren.

Sinds een dag zitten we eindelijk weer in het sowieso fantastische en roemruchte Milhouse, waar we onze laatste dag zullen slijten. Gisteren zijn we naar La Boca gegaan en hebben aansluitend een tangoshow bezocht. Dat was zo fantastisch, dat we misschien nog wel een keer gaan. ’s Avonds in Milhouse was het weer the usual. Vandaag hebben we Puerto Madero bezocht, waar we voor een roepie en een sheckel een driegangenkaterbrunch geknald hebben en vanavond zal het wel weer los gaan.

Dat was het weer. De komende dagen moeten we helaas afscheid van Buenos Aires nemen. Ik wil afsluiten met wat foto’s willekeurige foto’s en een eeuwenoude uitspraak van een grote neger: “poor some liquor for the homies that passed away”.

Hasta la vista, baby.

Na de helikoptervlucht in Brazilië over de watervallen zijn we teruggereden naar Buenos Aires. Daar verbleven we in het Milhouse hostel, dat sowieso een aanrader is voor iedereen die ooit naar B.A. gaat. Iedere avond kun je er op stap of gewoon drinken in het hostel met andere reizigers, waarvan de meeste uit de VS, UK of Australië komen. We hebben daar wat vrienden gemaakt en zijn twee avonden naar discotheken geweest. De eerste avond werd het een aardige 9 uur ’s morgens, de tweede avond een brave 7 uur. Voor Argentijnse begrippen is dat vroeg, aangezien die lui pas om 2 uur op stap gaan en doortrekken tot 1 uur ’s middags. Ze eten dan ook pas om 12 uur ’s avonds. Alsof het allemaal nog niet gestoord genoeg is bestaat de avondmaaltijd niet uit een lichte snack, maar grote lappen biefstuk (500 gram) die je strategisch van de flanken moet aanvallen om ze soldaat te kunnen maken. Tommy Wokkels heeft 4 weken lang iedere dag steak gehad en ik ga vanavond misschien mijn eerste steakloze avond beleven.

Genoeg over steak (voorlopig). Na twee keer op stap te zijn geweest in B.A. hebben we een bezoek gebracht aan het roemruchte Bombonera, ofwel het stadion van Boca Juniors. De verwachtingen waren hooggespannen, maar voor het niveau zou MVV zich nog schamen. Regel is dat een speler eerst moet proberen 4 tegenstanders te passeren alvorens een waardeloze voorzet te geven, liefst zo traag mogelijk. Aldus een deceptie.

De dag erna hebben we de boot genomen naar Montevideo. Hoewel de naam wellicht idyllisch in de oren klinkt en beelden oproept van een moderne stad vol palmbomen, kunnen we niet anders concluderen dan dat de Uruguayanen er een bende van gemaakt hebben. Overal ligt afval, huizen staan op instorten, alles stinkt naar uitlaatgassen. Om het af te maken is er gewoon niets te doen. Van maandag tot en met donderdag hoef je niet te verwachten dat je ergens op stap kunt gaan. Alles is gewoon dicht. Beetje raar voor een stad waar toch zo’n 1,3 mio. mensen wonen. Enfin, in Montevideo hebben we een city tour gemaakt, waardoor we eigenlijk wel alles van Uruguay weten wat er te weten valt (stel gerust vragen). Dat is niet veel, want het land is echt saai. Gelukkig was er ’s avonds een voetbalwedstrijd tussen het Uruguayaanse Defensor en een Paraguayaanse club voor een Zuid-Amerikaanse UEFA-Cupequivalent in het legandische Olympisch stadion. Hier was tenminste wel strijd en Defensor won met 2-1. De dag erna hebben we Colonia del Sacramento bezocht. Dit is een zeer saai stadje met een koloniaal verleden en toevallig het plaatse waar we de boot naar B.A. moesten pakken. We zijn helemaal klaar met Uruguay.

’s Avonds hadden we afgesproken met wat vrienden uit het hostel om te gaan pubgolfen. Op Wikipedia kun je opzoeken wat het is en je gaat het sowieso nog meemaken. Een en ander liep weer eens geweldig uit de hand en de dag erna bracht dus niet veel spectaculairs. ’s Avonds hebben we onder het genot van een doos Corona afscheid genomen van Mark en Tomas (na hun kamer volledig verbouwd te hebben, uiteraard bij wijze van grap) om het vliegtuig te nemen naar Rio Gallegos (Patagonië). De slopende reis werd opgevolgd met een niet veel meer verfrissende busreis naar El Calafate, waar we nu zijn. We hebben een prachtige kamer en morgen komt dan eindelijk een van de (vele) hoogtepunten van de vakantie: een bezoek aan de gletsjers. We blijven hier een paar dagen en gaan daarna walvissen slaan in Puerto Madryn. Vanavond gaan we nog even snel iets te eten halen en vroeg naar bed, om enigszins herpakt te zijn voor morgenvroeg. En nu ga ik eten.

Daag.

Gisteren zijn we voor een dagje naar Foz do Iguacu (Brazilië) gegaan. Aldaar hebben Tommy Wokkels en ik een helikoptervlucht over de watervallen gemaakt. Als je de foto bekijkt zul je zien dat we echt een waardeloze vakantie hebben. We zijn echt jaloers op mensen die in Nederland tentamens moeten inhalen en dergelijke. 

Na het nuttigen van een steak zijn we weer richting Argentinië gegaan om daar de bus naar Buenos Aires te nemen (20 uur). We verblijven nu in een hostel waar iedereen een kater heeft. We zullen ons dan ook zo snel mogelijk aanpassen.

Dag.

1. De heenreis

• Business class vliegen naar New York (incl. champagne, vijfgangendiner, etc.)
• Central Park
• Empire State Building (incl. bezoek aan het observatorium op de 86e verdieping)
• Ground Zero
• Times Square, Broadway, 5th Avenue

2. Buenos Aires

• Tangoles (ondersteund door 2 Argentijnse schonen)
• De beste steaks ooit (gemiddeld een halve kilo)
• Bier
• Antiekmarkt waar zelfs authentieke SS-helmen te koop waren

3. Puerto Iguazu

• Een busreis van 20 uur
• Parc Nocianal Iguazu (de meest fantastische watervallen ter wereld (incl. Devil’s Throat); met een 500pk sterke speedboot onder de watervallen door varen; met een roeiboot op zoek naar beesten (krokodillen, schildpadden, capucijnenaapjes, toekans, slangen, gieren))

Dit hebben we dus al allemaal achter de rug. Vanavond wordt er prestatiegericht gezopen en morgen gaan we met de bus naar Brazilië, waar we een helikoptervlucht over de watervallen gaan regelen. ’s Middags pakken we de bus terug naar Buenos Aires. Daar gaan we een thuiswedstrijd van Boca Juniors bezoeken, een tweede tangoles nemen en een uitstapje maken naar Montevideo. De tussentijd wordt opgevuld met steaks en bier of wijn.

Tot zover onze belevenissen. Ik ben ook wel benieuwd hoe de rest het maakt in Nederland, hoewel wij het natuurlijk weer veel beter voor elkaar hebben.

Chapeau.